خانوم باجی حنا

مشاهده یادداشت خصوصی

همونجور که نشستم با یه حرکت سریع می چرخم دستمال کاغذی رو پرتش می کنم سمت سطل آشغال (فاصله من و اشغالا دومتر ی میشه فک کنم) ..نمیفته توش . درست می شینه رولبه ی سطل. یعنی اینکه نشونه گیری م ضعیفه . صبام ( صبح ها هم ) که میام میخوام با پا سیستممو روشن کنم نمیشه و باید خم شم دگمه ی پاورو بزنم . ( اینم یعنی اینکه زرنگی به ما نیومده) . یه وقتایی هم سی دی رو میذارم،قبل از اینکه کپیش کنم تو درایو E - پوشه ی .. درش میارم . این یکیو دیگه مطمئنم نشونه ی آلزایمره  . باشه  هر مرض دیگه ای هم شد فرقی نمیکنه . مهم که نیس ، مهم اینه که ما خوب زندگی کنیم ، سر ملت کلاه نذاریم ، حق کسی رو نخوریم مهم تر از همه اینکه کار مردمو درست انجام بدیم و راشون بندازیم بندگان خدارو. اگرم خودمون یه روووووزی یه وقتی ی ی ی گذرمون افتاد یه جایی مثلاً ب...ا..ن..ک... مهم نیست که پرسنلش چجوری با هامون برخورد کنن یا اصلاً دلشون بخواد باما برخورد کنن یا نه و اگه برخورد کردن ،کارمونو انجام بدن یا ندن یا اگه انجام دادن ، به تلافی اون تایمی که میتونستن راحت لم بِدن رو صندلی و چای میل کنن ،صرف انجام دادن کارای ما کردن ، دو تا فحشم ضمیمه ی ریختمون کنن !!!! اصصلاً مهم نیست، اصصصصصلاً. مهم اینه که اینا کارمندای.... و ما نیستیم. ما وظیفه داریم درست کار کنیم و اینا وظیفه ندارن .... اینا ....دارن و ما نداریم .گرفتین چی شد؟! اینا یه چیزایی دارن که ماها ندارییم. ای بابا . به ....   ..... لعنت که باید انقد نقطه چین بزارم.تف به روشون بیاد با این شعار مش تری # مدار  یشون و البته  تک ریم # ارب اب رو جوش ون . ببین یه دستمال کاغذی کثیفو به کی هاشون میچسبونن!!!!!. خوب شد .لا اقل دلم خنک شد.بد جنسا.

* سو تفاهم نشه برای اکثریتِ شریفِ شاغل . منظورم به بعضی هاست که حتی حوصله خودشونم ندارن و سرمایه مردمو ارث پدری شون می شمارند . مشت که همیشه نمونه خروار نیست.

نفسم بالا نمیاد ، سرم به شدت درد میکنه، حالت تهوع دارم،کارام رو هم انبار شدن ، چشام هم میسوزه هم درد میکنه ،فشارمم که ژنتیکی پایینه .تو یه جمله نزدیکای مردنم.         هرکی هم بهم حرف میزنه  یا مث س ... میخوام پاچشو گاز بگیرم یا مث مرغای خواب آلو چرت میزنم اصلنم محلش نمیذارم.
از امروز همش مغزم داشت هشدار میداد. انگار رو سرم دارن قطار راه میبرن به مانیتور که نگا میکنم بدترم میشم. اوضام اینه خلاصه ... نمیدونم کی میاد که بیام از خوشی هام بنویسم ... 

اینجا باران می بارد و من همچنان عاشقم ، عاشق او

من عاشق او هستم

زیرا که او آغاز اولین بال گشودنهای من است.

شما نامش را هرچه میخواهید بگذارید ؛ عشق، هوس، تمنا ، اسارت، نیاز..

من حتی نامش را دوست داشتن هم نمیگذارم ، دوست داشتن کافی نیست . فقط  دوست داشتن نامی برای لحظه های من نیست

لحظه های بی تابی ام ، گریستن ها و خندیدنهایم ، پایکوبی کردن هایم برای عشق ، ناله کردنهایم از جدایی ، گرمای تنم ، لرزش دستانم ، تپش های قلبم ، سرخی گونه هایم و شرم نگاهم...

او آغاز زندگی من است

آغاز بودنم.

آنقدر آشنا بود که همان لحظه شناختمش ،

همان لحظه ی دیدار، لحظه پرواز ...

لحظه ای که با او رفتم ، او نیز همراه من شد..

و اکنون نگریستن و چشم بر نداشتن رسم ماست.